του Νικολάου Ι. Μέρτζου*_

Αλάνθαστος παραμένει χιλιάδες χρόνια ο χρησμός των αρχαίων Αιγυπτίων ιερέων: Έλληνες αεί παίδες. Παιδιά για πάντα οι Έλληνες! Παίζουμε με τη φωτιά και στα καλά καθούμενα καιγόμαστε μόνοι μας. Ψηφίζουμε ελεύθερα συμφορά μέσα στην τρελή χαρά!.. Αυτό φανερώνει η Ιστορία μας που δεν μας διδάσκει τίποτε και, γι’ αυτό, επαναλαμβάνεται σταθερά.

Το 1893 η μικρή Ελλάδα κήρυξε πτώχευση αλλά το 1897 κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον καφενέ του Ζαχαράτου. Εθνική καταστροφή, νέα χρέη και δήμευση όλων των εθνικών εσόδων.

Πριν παρέλθει μια γενεά, το 1920 η Ελλάδα πολεμούσε ολομόναχη στη Μικρά Ασία. Στήριζε όλες τις ελπίδες της στους Αγγλο-Γάλλους που εμπιστεύονταν μόνον τον Ελευθέριο Βενιζέλο και είχαν εκθρονίσει τον Κωνσταντίνο. Σε καιρό πολέμου οι Έλληνες προκήρυξαν εκλογές, έδιωξαν τον Βενιζέλο και επανέφεραν τον Κωνσταντίνο να τους σώσει από τους εχθρούς κι από τους συμμάχους! Είχαν κουρασθεί να πολεμούν-και να προχωρούν-οκτώ ολόκληρα χρόνια και ψήφισαν την Αντιπολίτευση που τους έταξε «οίκαδε»-επιστροφή στο σπίτι- και ταυτόχρονα ασφαλή τον μικρασιατικό ελληνισμό. Τους απομόνωσε και τους έστειλε πέρα απ’ τον Σαγγάριο στο Καλέ Γκρότο. Μικρασιατική Καταστροφή.

Τα αίτια των δύο παραπάνω εθνικών συμφορών είναι προφανή. Οι προπάτορές μας αδιαφόρησαν για τους φανερούς συσχετισμούς δυνάμεων και για τις δυνατότητες της χώρας. Ψήφισαν με το συναίσθημα και με πολύ θυμό γιατί ένιωθαν πως αρκεί να έχουν δίκαιο και «απαράγραπτα» δικαιώματα για να καταστήσουν εφικτό το επιθυμητό. Αλλά αυτή η εξίσωση δεν είναι του Κόσμου τούτου, δυστυχώς, και η εμμονή σ’ αυτήν οδηγεί στον Κάτω Κόσμο.

Ταυτόσημα ψηφίσαμε ακριβώς και στις 6 Μαΐου εφέτος. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο θυμός μας είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Απλώς δεν είναι αρκετός για να κάνει εφικτό το επιθυμητό. Δεν γίνεται να έχεις την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο.

Το κέρδος μας είναι ότι γλυτώσαμε προς το παρόν την απόλυτη εθνική καταστροφή και, προ παντός, είδαμε με τα μάτια μας στην μικρή οθόνη να μας κάνουν πρόβα τζενεράλε της καταστροφής όλοι όσοι καλπάζουν καβάλα στον θυμό μας: Τσίπρας, Καμμένος και Χρυσή Αυγή με ολίγην από Κουβέλη.

Ψηφίσαμε άραγε για να εξακριβώσουμε τι μας περιμένει αν ξαναψηφίσουμε  ίδια τον Ιούνιο; ΄Ισως! Τώρα πάντως ουδείς δικαιούται να πει στις επόμενες εκλογές «δεν γνώριζα, με ξεγέλασαν, ήμουν θυμωμένος». Το Μέτωπο είναι πια ξεκάθαρο.

Στην μια πλευρά είναι όσοι μας «εγγυώνται» και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο, και την άμεση καταγγελία όλων των συμφωνιών με την Ευρώπη και την παραμονή στη Ζώνη του Ευρώ, και την ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων και τα δισεκατομμύρια ευρώ και τον ουρανό με τα άστρα!

Στην άλλη πλευρά είναι η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ευρωπαϊκή κεντροδεξιά και κεντροαριστερά  που εγγυώνται κατά δύναμιν −ανάλογη της μεθαυριανής μας ψήφου− παραμονή στην Ζώνη του Ευρώ, διακυβέρνηση της χώρας κουτσή-στραβή αλλά διακυβέρνηση, θυσίες και αγώνα για την εθνική επιβίωση. Δεν είναι διόλου βέβαιον ότι μετανόησαν αυτές οι δύο κάποτε κραταιές αλλά σίγουρα ευρωπαϊκές παρατάξεις. Βέβαιον, όμως, είναι ότι εισέπραξαν το λαϊκό μήνυμα του Μαΐου και γνωρίζουν πως, αν παρασπονδήσουν πάλι, πάνε κατ’ ευθείαν Κόλαση. Εν τω ΄Αδη ούκ έστι μετάνοια!..


Επομένως τον Ιούνιο έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα α) στο επιθυμητό αλλά αντικειμενικά ανέφικτο και νομοτελειακά καταστροφικό και β) στις ευρωπαϊκές παρατάξεις που δεν είναι 100% ασφαλείς αλλά είναι οι μοναδικές που εν δυνάμει αποτρέπουν την εθνική καταστροφή.

Καιρός πια να ψηφίσουμε ψυχρά, μαζικά και με κρύα ασφαλώς καρδιά. Αλλιώς η Ιστορία θα επαναληφθεί. Και έχει αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, καθώς βεβαίωνε ο Μαρξ, αλλά επαναλαμβάνεται ως εθνική τραγωδία, όπως βεβαιώνουν το 1897 και το 1920-22. Το μη χείρον, βέλτιστον, λοιπόν. Τελεία και παύλα.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, δίδασκε ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής.  Σε καιρούς εξίσου θολούς κήρυττε λοιδορούμενος ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» και προσωπικά επέτυχε να μας εντάξει στην Ευρώπη. Όταν, συνεπεία της κυπριακής καταστροφής, το 1974 απεφάσισε την έξοδο της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, του επεσήμανα ότι η απόφασή του ακυρώνει την προσήλωσή  του στη Δύση και είχε σοβαρό κόστος- η Ελλάδα έχασε έτσι το έως τότε δικαίωμά της να διοικεί όλες τις συμμαχικές δυνάμεις στο Αιγαίο. Απάντησε:

-΄Ακου δω, βρε τζαναμπέτη! Η πολιτική δεν είναι στατική ούτε γραμμένη στις Δέκα Εντολές. Κάποτε παρίσταται ανάγκη να επιλέξεις μια ενέργεια βλαπτική, όπως η τωρινή, για να αποτρέψεις μια καταστροφή. Μετά την δικτατορία, την εθνική προδοσία και την συμμαχική αδράνεια, το πολιτικό εκκρεμές κινείται προς το άλλο άκρο αριστερά. Αν δεν ικανοποιήσω τώρα την λαϊκή οργή, πάμε ντιπ αριστερά και τελεσίδικα εκτός ΝΑΤΟ. Στην καλύτερη περίπτωση τότε θα γίνουμε Γιουγκοσλαβία και δεν θα μείνει τίποτε όρθιο. Δεν χάνουμε μόνον την μισή Κύπρο. Χάνουμε τη Μακεδονία και την εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Πάψε και κολύμπα. Δώσε μάχη.

Το δίδαγμά του εκείνο είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ στις επικείμενες εκλογές. Οι καιροί ου μενετοί.

*Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Διετέλεσε σύμβουλος του Κων. Γ. Καραμανλή, του Ευαγγέλου Αβέρωφ και του Κων. Μητσοτάκη

Φλώρινα 08/05/2012_

Το βλέπουμε, το συζητάμε μεταξύ μας, δυσανασχετούμε, ανησυχούμε… αλλά δε φωνάζουμε, δε διαμαρτυρόμαστε δεν προσπαθούμε…

Μετά από ένα βαρύ χειμώνα που δεν μπορούσαμε να πάμε τα παιδιά μας πουθενά για παιχνίδι παρά μόνο σε κάποιον παιδότοπο  επιτέλους ο καιρός άνοιξε και ήρθε η άνοιξη! Και τώρα μπορούμε να βγούμε, αλλά δεν ξέρουμε που. Δύο παιδικές χαρές υπάρχουν. Που παιδικές βεβαίως είναι, αλλά χαρές δεν ξέρω αν είναι! Μα είναι δυνατόν, αναρωτιέμαι καθημερινά, τόσα πολλά χρήματα χρειάζονται για να γίνουν σωστές αυτές οι δύο παιδικές χαρές;

Μάλλον κοστίζουν περισσότερα (χρήματα)…

Περισσότερα κι από την ασφάλεια τους (;)…
Περισσότερα κι από την υγεία τους (;)…
Περισσότερα κι από τη χαρά τους (;)…

Πέρσι έβλεπα τα εκτεθειμένα τσιμέντα στο χώρο που έπαιζαν τα παιδιά κι έτρεμε η ψυχή μου μη και κάποιο πέσει και χτυπήσει, την λύση όμως την έδωσε κάποιος καλός άνθρωπος που σκέφτηκε να γεμίσει το χώρο με άμμο κι έτσι ησύχασα… απλώς άρχισα να ανησυχώ για το πότε θα τυφλωθεί κάποιο παιδάκι ή για το πόση άμμο θα φάει ή πόση σκόνη θα εισπνεύσει. Φέτος τα πράγματα έγιναν πραγματικά καλύτερα! Η άμμος γέμισε με το χορταράκι της, μαζί με αυτό και τα σκουπιδάκια της, α! και να μην το ξεχάσω... και τα περιττωματάκια της! Βλέπετε η βλάστηση θέλει και την κοπριά της.                                                   

Θα ήταν βέβαια περιττό να αναφερθώ στις κούνιες, τις τσουλήθρες και τα υπόλοιπα παιχνίδια που είναι όλα ξεχαρβαλωμένα και σκουριασμένα. Μην ήμαστε απαιτητικοί, τουλάχιστον υπάρχουν!

Α! μανούλες και μπαμπάδες δεν νομίζω να θέλετε και παγκάκια.

Κι επειδή βαρέθηκα απλώς να το συζητάω και να αναρωτιέμαι που πρέπει να απευθυνθώ, αποφάσισα απλώς να το φωνάξω παντού! Στις εφημερίδες, την περιφέρεια, τον δήμο… Παντού!

Τι λέτε, θα το δει κάποιος;


* (Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο προέρχεται από το αρχείο της ΦτΦ)

Του ΜΙΜΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ, (αναδημοσίευση από την Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)_

Εξαιρώντας τους ανηλίκους, κάθε αθωότητα είναι μαχητή μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Γιατί έχουν ξεπηδήσει τόσοι πολλοί αθώοι, τυπτόμενοι και τύπτοντες λόγω Μνημονίου, ώστε αναρωτιέται κανείς μήπως ζούσε τόσα χρόνια σε άλλη χώρα• και μπορεί η ρήση της Μαλβίνας Κάραλη «Αθώο θύμα δεν υπάρχει» να ενέχει υπερβολή, από την άλλη ωστόσο η τόση αθωότητα που μας κατακλύζει καταντά ανυπόφορη και γελοία οίηση.

Δεν θα αναφερθώ διεξοδικά στον τρόπο που έχουμε διορισθεί, που παίρναμε τις επιδοτήσεις για τα μοσχάρια μας, τις επιχορηγήσεις και τα δάνειά μας, τις υποτροφίες μας για αξιοκρατικές σπουδές στην αλλοδαπή, τις άνευ τιμολογίου συναλλαγές κ.ο.κ. Θα πάρω την περίπτωση ενός φαινομενικώς αθώου:
Εστω λοιπόν ένας διάσημος αοιδός που, χωρίς να έχει λάβει ποτέ κρατική ή άλλην επιχορήγηση, έκαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια λαμπρή καριέρα εν τω ιδρώτι του προσώπου του. Σήμερα διαβιοί στα υψίπεδα προάστια των Αθηνών ευτυχής, επαναπαύεται στις χλιδανές καταθέσεις του και ασκεί κριτική στους «φαύλους πολιτικούς» μας: τον θεωρώ ένοχο εξ αγχιστείας και εξηγώ τους λόγους πιο κάτω. Ο πετυχημένος αοιδός μας έδωσε συναυλίες ή και εργάσθηκε σε νυκτερινά κέντρα, ήτοι σε τόπους επαυξημένης φοροδιαφυγής.
Ο ίδιος εισέπραττε ή πλήρωνε τους μουσικούς του συχνά ή κατά κανόνα με χιλιάρικα «μαύρα».

Αγόρασε το διαμέρισμα ή τη μονοκατοικία του σε συμβολαιογραφική τιμή πολύ χαμηλότερη από την πραγματική και ενεχείρισε «φακελάκι» για την ασφαλέστερη χειρουργική επέμβαση σκωληκοειδίτιδος του τέκνου ή μαστικής ανορθώσεως της συζύγου.
Και το κρισιμότερο: επί τριάντα συναπτά έτη διετέλεσε, με τις ζωντανές καλλιτεχνικές εμφανίσεις, με τους δίσκους και με τα σιντιά του, διασκεδαστής φοροφυγάδων επιχειρηματιών, υπαλλήλων διορισμένων με ρουσφέτι, πολιτικών και παρατρεχάμενων, ακόμη και νεαρών που χαρτζιλικώνονταν από φαυλεπίφαυλους γονείς. Κοντολογίς, ο «αθώος» αοιδός συντηρήθηκε και πλούτισε από τη διεφθαρμένη Ελλάδα.

Αλλά τούτο τελικά δεν είναι αθωότητα, είναι βαυκαλισμός αθωότητος, είναι η πόρνη με συμπεριφορά παρθένου που αποφεύγει να θυμάται ότι την έχουν διακορεύσει. Μα και τι να ‘καμνε, να διάλεγε τους ακροατές του ο υποθετικός αοιδός τού παραδείγματος; Να έκαμνε αυτό που έκαμε αφού έτσι ήταν η ελληνική ζωή και εκείνος δεν ήταν ήρωας. Απλώς δεν δικαιούται να παίρνει τη θέση τού από άμβωνος τιμητή. Ετσι όμως βγαίνουμε όλοι «ένοχοι» για την παρελθούσα τριακονταετία, μα φυσικά και ευλόγως: εμείς κατοικούσαμε εδώ, δεν ήσαν άλλοι.

Ασφαλώς η ενοχή έχει τις διαβαθμίσεις της, άλλο η ισόβιος κάθειρξις και διαφορετικό η εικοσαήμερος κράτησις. Και βέβαια οφείλουμε να ασκούμε κριτική στο σύστημα, αρκεί να τη συνοδεύουμε με ψήγματα στοιχειώδους αυτογνωσίας, ώστε να μη μοιάζουμε με μωρές μιξοπαρθένες σαν κάποιους διάσημους μαϊντανούς των ΜΜΕ.

Ο Μίμης Σουλιώτης είναι ποιητής και διδάσκει λογοτεχνία στο
Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

(αναδημοσίευση από την Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)_ πηγή: http://didefth.gr/docs/a11883_aythadia.pdf

Αν ρωτούσαμε έναν κάτοικο της Φλώρινας πριν πολλά  χρόνια πώς θα του φαινόταν το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής διακοπής των δρομολογίων του τρένου, πιθανότατα να αρνούταν να απαντήσει θεωρώντας την ερώτηση κενή περιεχομένου και ουσίας. «Μα είναι λογικό; Όσο περνούν τα χρόνια η κοινωνία αναπτύσσεται κι η ποιότητα ζωής του ανθρώπου βελτιώνεται!» θα έλεγε… και θα είχε δίκιο!

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να υπολογίσει ότι  κάποτε, στο όνομα της βιωσιμότητας θα χανόταν βασικά στοιχεία καθημερινής  εξυπηρέτησης και διευκόλυνσης της ζωής του ανθρώπου.

Φτάσαμε όμως στο σημείο εκείνο όπου η λογιστική, οι αριθμοί κι οι θεωρίες μπαίνουν πάνω από τις ανάγκες του ανθρώπου. «Συνήθως όπου ευημερούν τα νούμερα δεν ευημερούν οι άνθρωποι» θυμάμαι ως φράση από μία εκπομπή…

Στο παραπάνω σκεπτικό θα τοποθετήσω την διακοπή  της λειτουργίας της γραμμής  του τρένου που συνέδεε την  ακριτική πόλη των σπουδών μου  με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Εδώ και 15 μήνες  περίπου, το σφύριγμα του τρένου δεν ακούγεται στο σταθμό της Φλώρινας. Το μέσο, που για δεκαετίες εξυπηρέτησε χιλιάδες πολίτες της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας και στήριξε την τοπική οικονομία, μία μέρα του Ιανουαρίου 2011 έπαψε να ταξιδεύει στις χωμένες στα πράσινα βουνά γραμμές.

Σε όλο  το αυτό το διάστημα, η ταλαιπωρία που  υπέστημεν, όσοι μετακινούμασταν βασικά με το τρένο αλλά και η ακριβή μετακίνηση του «μονοπωλίου»  ΚΤΕΛ, δυσκόλεψε τη ζωή στην περιοχή  τόσο για τους κατοίκους όσο και  για τους χιλιάδες φοιτητές της πόλης. Πλήγμα μεγάλο δέχτηκε κι η τοπική αγορά αλλά και τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Φλώρινας που εν μέρει ήταν ελκυστικά και λόγω της ύπαρξης  τρένου.

Στο δύσκολο  χειμώνα με τις πολικές θερμοκρασίες και τα ακραία φαινόμενα ήρθε να προστεθεί λοιπόν κι αυτό το ζήτημα.

Ο λαός της  Φλώρινας δεν το έβαλε κάτω! Αγωνίστηκε και συνεχίζει να παλεύει για το τρένο με ποικιλόμορφες δράσεις, ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη στη χώρα αλλά και αφυπνίζοντας κι άλλες περιοχές με αντίστοιχο ζήτημα.

Η προσπάθεια αυτή βρίσκεται απέναντι στα συμφέροντα και τις σκοπιμότητες που δε θέλουν την επανέναρξη των δρομολογίων. Εδώ και μήνες η επιστροφή  του τρένου κολλάει εξαιτίας της  τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία δείχνει ότι δεν «καίγεται» κιόλας αν θα έρθει το τρένο… ή μάλλον «καίγεται»… να μην έρθει!

Η υπομονή  λοιπόν έχει και τα όριά της! Το τρένο πρέπει να ξεκινήσει τουλάχιστον μέχρι την Κυριακή του Θωμά! Ο Δήμος οφείλει να διεκδικήσει την ένταξη του δρομολογίου Φλώρινα-Θεσσαλονίκη στην υπό επεξεργασία σύμβαση με το δημόσιο για τη χρηματοδότηση!

Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο! Τα δοκιμαστικά  δρομολόγια έδωσαν σε όλους την ελπίδα και κανείς δεν ανέχεται πια άλλη κοροϊδία! Ούτε οι πολίτες της Φλώρινας, ούτε εμείς οι φοιτητές! Οι υπεύθυνοι οφείλουν να σταθούν απέναντι στις ευθύνες τους και να κοιτάξουν στα μάτια επιτέλους τον κόσμο που τους επέλεξε!

Το τρένο  είναι δικαίωμα της κοινωνίας  ως οικονομικό, βολικό και οικολογικό μέσο μεταφοράς. Όσο κι αν κάποιοι το έχουν «βαφτίσει» πολυτέλεια, το δίκαιο του Αγώνα θα νικήσει!

«Η μόνη χαμένη μάχη στη  ζωή είναι αυτή που δε δόθηκε ποτέ»

Καλπάκης Στέργιος, φοιτητής

Του Μιχάλη Πετράκου_

Μια εβδομάδα πριν την  επανέναρξη των δρομολογίων του τρένου που διακόπηκαν πριν 14 μήνες και ήταν η αιτία πρωτοφανούς κινητοποίησης και αγώνων των κατοίκων της Φλώρινας χρειάζεται πάλι η άμεση και συνδυασμένη παρέμβαση των κατοίκων, των φορέων και των βουλευτών της Φλώρινας. Συγκεκριμένα, στο προσχέδιο της σύμβασης για πραγματοποίηση δρομολογίων δημοσίου συμφέροντος μεταξύ του κράτους και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που παρουσίασε την Τρίτη 3 Απριλίου στα μέλη της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων ο υπουργός Υποδομών, κ. Μ. Βορίδης δεν αναφέρεται πουθενά η Φλώρινα.

Αυτό το σχέδιο που αντιστοιχεί στο επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την τριετία 2011-2013 αποτυπώνει την πηγή του προβλήματος που έχουμε 14 μήνες τώρα. Η διοίκηση δεν ενδιαφέρεται κατ’αρχήν για την λειτουργία του σιδηροδρόμου στη Δ. Μακεδονία και δεν δεσμεύει ούτε 1 ευρώ για την πραγματοποίηση των δρομολογίων. Από την άλλη μεριά η ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν αναλαμβάνει καμία συμβατική υποχρέωση να κάνει τα δρομολόγια αυτά.

Παρ’ ότι λοιπόν το τρένο επαναδρομολογείται την Μεγ. εβδομάδα, η συνέχισή του θα βασίζεται τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2013 στην κερδοφορία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την βούληση της διοίκησής της.

Κατά τη γνώμη μας είναι επιτακτική η άμεση κινητοποίηση και αντίδραση των βουλευτών μας (με τους οποίους είμαστε ήδη σε επικοινωνία για το θέμα) για να υπαχθεί και το δρομολόγιο της Φλώρινας στην παραπάνω σύμβαση αλλά και να συμπεριληφθεί το δρομολόγιο με επαρκή χρηματοδότηση για πλήρη δρομολόγια στο επόμενο επιχειρησιακό σχέδιο. Και αυτό γιατί έτσι θωρακίζεται η βιωσιμότητα της γραμμής (όπως επίσης γίνεται με την ηλεκτροκίνηση του δικτύου), αλλιώς θα λαχταράμε ότι μια μέρα θα ξυπνήσουμε και το τρένο θα έχει ξανασταματήσει..

Κίνηση Φίλων Τρένου Φλώρινας.
http://florinatreno.blogspot.com/
Για περισσότερες πληροφορίες,
Μιχάλης Πετράκος, τηλ. 6942984455

Δυστυχώς οι καθυστερήσεις συνεχίζονται και δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι το παράθυρο ευκαιρίας για την επαναδρομολόγηση κλείνει κάθε μέρα που περνά. Γνωρίζουμε ότι σε λίγες μέρες θα προκηρυχτούν εκλογές και οι πάντες στη διοίκηση θα ασχολούνται με το κυνήγι της ψήφου. Μετά θα έρθει μια νέα διοίκηση στο υπουργείο μεταφορών και μια νέα διοίκηση στον ΟΣΕ και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ με ότι αυτό συνεπάγεται. Τους τελευταίους 14 μήνες έχουν γίνει σοβαρές προσπάθειες και η επαναδρομολόγηση είναι έτοιμη και μάλιστα με καλύτερες υπηρεσίες για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της Φλώρινας.

Ο στόχος μας είναι αυτό το Πάσχα οι επισκέπτες και οι απανταχού Φλωρινιώτες να έρθουν να περάσουμε Πάσχα μαζί με το τρένο. Έχουμε διαβεβαιώσεις ότι τα δρομολόγια μπορούν να ξεκινήσουν άμεσα από την Κυριακή των Βαΐων. Περιμένουμε ο Δήμος και το Δημοτικό συμβούλιο να κινητοποιηθούν και να δώσουν μια στέρεα θετική απάντηση στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξουσιοδοτώντας το Δήμαρχο να διαπραγματευτεί τις λεπτομέρειες και να υπογράψει τη σύμβαση άμεσα.

Έχουμε αναλύσει πολλές φορές ότι οι συνδυασμένες μεταφορές με κορμό το τρένο δεν είναι μόνο ένα σχέδιο που θα κάνει το τρένο οικονομικά βιώσιμο. Είναι ένα σχέδιο που θα διασφαλίζει το δικαίωμα των κατοίκων στην κινητικότητα σε περίοδο κρίσης αλλά και τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής που αναδείχτηκε κάποτε ο καλύτερος αγροτοτουριστικός προορισμός (κι από τότε είναι επισκέψιμη με ΙΧ μόνο). Ελπίζουμε λοιπόν οι Δήμοι (και γιατί όχι και η περιφέρεια) όχι απλώς να ανταποκριθούν στο ελάχιστο που ζητά η ΤΡΑΙΝΟΣΕ (εξυπηρέτηση οργανωμένων εκδρομέων) αλλά στη διασφάλιση συστηματικών δημοσίων συγκοινωνιών σε όλο το νομό! Τώρα όμως είναι απαραίτητο να γίνει τουλάχιστον το ελάχιστο!

Η εποχή της ανάλυσης και των καθυστερήσεων έχει περάσει, είναι απαραίτητο να γίνει άμεσα τουλάχιστον το ελάχιστο. Χρειάζονται αποφάσεις και πράξεις τώρα!

Κίνηση Φίλων Τρένου Φλώρινας.
http://florinatreno.blogspot.com/

Για περισσότερες πληροφορίες,
Μιχάλης Πετράκος, τηλ. 6942984455

Η συνεχιζόμενη οικονομική ύφεση η οποία πλήττει ιδιαίτερα όσους δραστηριοποιούνται σε ορεινούς και ακριτικούς νομούς όπως ο νομός Φλώρινας και όλοι οι νομοί της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και το διαφαινόμενο ενδιαφέρον πολλών νέων για επιστροφή στις αγροτικές περιοχές και δραστηριοποίηση στον πρωτογενή τομέα, καθιστούν το ζήτημα της αγροτικής ανάπτυξης πιο επιτακτικό από ποτέ. Εάν αξιοποιηθούν κατάλληλα οι ευκαιρίες που θα υπάρξουν μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στα πλαίσια της ΕΕ για τη νέα και πιο "πράσινη" ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), η αγροτική ανάπτυξη μπορεί να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη ιδιαίτερα στις περιφέρειες με γεωργοκτηνοτροφικό προσανατολισμό.

Μια βασική προϋπόθεση όμως είναι ότι εκείνοι που θα αναλάβουν την συνέχιση της διαπραγμάτευσης θα διεκδικήσουν και θα επιτύχουν ορισμένες αναγκαίες προσαρμογές οι οποίες θα είναι επωφελείς για τη χώρα μας. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης πρέπει να είναι η αύξηση του προϋπολογισμού της ΚΑΠ και η κατανομή των πόρων της βάσει κοινωνικά δίκαιων κριτηρίων. Πρέπει να επιδιωχθεί η αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των ενισχύσεων, έτσι ώστε ο υπολογισμός να γίνεται ανά δικαιούχο και όχι ανά μονάδα εδάφους. Παράλληλα είναι αναγκαία και η απλοποίηση των μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας, ώστε η διαχείρισή τους να μην οδηγήσει σε ενίσχυση της γραφειοκρατίας και αύξηση του διοικητικού κόστους. Η χρηματοδότηση από την ΕΕ για την επόμενηεπταετία πρέπει να στραφεί στη στήριξη των αγροτών που υιοθετούν αειφορικά συστήματα παραγωγής όπως η Ολοκληρωμένη Διαχείριση και η βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία και παράγουν προϊόντα ποιότητας.

Η αειφορική ανάπτυξη ωστόσο, πρέπει να συνδυαστεί με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα και τη βελτίωση του ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου για τα αγροτικά προϊόντα. Αρχικά χρειάζεται η αναδιάρθρωση και ο εκσυγχρονισμός των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σε όλη την αγροδιατροφική αλυσίδα προκειμένου να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητά τους και να γίνουν βιώσιμες σε ένα περιβάλλον αυξανόμενου ανταγωνισμού. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη και διάχυση καινοτόμων τεχνολογιών σε ολόκληρη την εφοδιαστική αλυσίδα.

Πρωταρχική επιδίωξη είναι η παραγωγή και διάθεση πιστοποιημένων αγροτικών προϊόντων ποιότητας, υψηλής προστιθέμενης αξίας, τα οποία θα παράγονται με αειφορική διαχείριση των φυσικών πόρων και προστασία του περιβάλλοντος και θα διατίθενται σε λογικές τιμές. Η απόκλιση των τιμών παραγωγού και καταναλωτή, η οποία αναδείχτηκε με τις πρόσφατες πρωτοβουλίες καταναλωτών και παραγωγών, οφείλεται σε μεγάλες στρεβλώσεις του δικτύου εμπορίας των αγροτικών προϊόντων. Η ανάπτυξη νέων συλλογικών μορφών δράσης από την πλευρά των παραγωγών αλλά και των καταναλωτών θα βοηθήσουν στην εξυγίανση του συστήματος και θα δημιουργήσουν οικονομίες κλίμακας με θετικά αποτελέσματα για όλους. Τέλος πρέπει να στηριχθεί ο πολυλειτουργικός χαρακτήρας του αγροτικού χώρου μέσω της ενίσχυσης όλων των συνιστωσών του, οικονομικών, περιβαλλοντικών και κοινωνικών, ώστε να επιτευχθεί η ολοκληρωμένη ανάπτυξη της υπαίθρου. Η αντιστροφή του κύματος της αστυφιλίας των προηγούμενων δεκαετιών δεν σημαίνει την επιστροφή στην ύπαιθρο του παρελθόντος.

* Κατερίνα Μέλφου, Αν. Καθηγήτρια
Τμήμα Εμπορίας και Ποιοτικού Ελέγχου Αγροτικών Προϊόντων
Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας, Παράρτημα Φλώρινας, ΤΕΙ Δ.Μακεδονίας
Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ. Φλώρινας

Σε λίγο συμπληρώνουμε 14 μήνες χωρίς τρένο στην πόλη μας παρά τις κινητοποιήσεις των κατοίκων και τις προσπάθειες που έχουν υπάρξει. Η τελευταία υπόσχεση ήταν αρχές Μαρτίου. Ποιες από τις δεσμεύσεις υλοποιήθηκαν;  Ποιες υπογραφές «έπεσαν»;

Η ΔΕΗ  έχει υπογράψει την οικονομική στήριξη;
Οι δήμοι Φλώρινας και Αμυνταίου έχουν καταλήξει σε κάποιο συμφωνητικό;

Φαίνεται πως αντί οι αρμόδιοι να αδράξουν την ευκαιρία και να την εκμεταλλευτούν για να προσφέρονται υπηρεσίες συνδυασμένων μεταφορών σε κατοίκους και επισκέπτες, που θα αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής αλλά και την Φλώρινα ως τουριστικό προορισμό, αναδεικνύουν κάθε είδους δικαιολογία και αφορμή για να καθυστερούν οποιαδήποτε απόφαση.

Η ζωή όμως στην εποχή του μνημονίου είναι δύσκολη και η διοίκηση σε οποιοδήποτε επίπεδο δεν μπορεί να ακολουθεί τους ρυθμούς του παρελθόντος. Το θέμα πρέπει να λυθεί πριν το Πάσχα. Μετά αρχίζει η προεκλογική περίοδος, θα υπάρξουν αλλαγές στα υπουργεία και στις διοικήσεις και όλα θα ξεκινήσουν από την αρχή.

Η Κίνηση Φίλων Τρένου Φλώρινας έχει κάνει σαφές ότι οι συνδυασμένες μεταφορές είναι ένα σχέδιο για τη βιώσιμη λειτουργία του τρένου και δεν πρέπει να είναι όρος για την επαναφορά. Κάθε ένας λοιπόν πρέπει να κάνει αυτό που του αναλογεί ώστε το τρένο όχι μόνο να έρθει αλλά και να μείνει για να εξυπηρετεί τους πολίτες.

Το τρένο μπορεί και πρέπει να έρθει μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζουμε την προσπάθεια και ελπίζουμε και προσδοκούμε να το υποδεχθούμε μετά Βαΐων και Κλάδων.

Θα υπάρξουν άμεσα πράξεις από όλους ώστε να γίνουν οι ευχές πραγματικότητα;

Κίνηση Φίλων Τρένου Φλώρινας.
http://florinatreno.blogspot.com/

Για περισσότερες πληροφορίες,
Μιχάλης Πετράκος, τηλ. 6942984455